Eleanor is een jonge meid van 24. Ze heeft een liefde voor pasta, schoenen en schrijven, maar wat je niet direct aan haar ziet: ze kampt al meer dan 6 jaar met depressies. Ze heeft intussen geleerd hoe ze om moet gaan met haar depressies. De weg was onnodig lang en zwaar, maar het gaat nu goed met haar.. Dit komt mede door hardlopen én het schrijven van haar openhartige blog. Ik sprak haar over haar depressie, het lange proces, het taboe op psychische problemen en over wat haar blog en hardlopen voor haar betekenen.
Hoe is het proces van jouw depressies verlopen?
Mijn eerste depressie begon toen ik een jaar of 13/14 was. Ik was depressief en somber, wilde zelfs dood. Zelf voelde ik wel dat dit niet helemaal normaal was. Toch ben ik toen niet in therapie gegaan, mijn ouders dachten dat ik gewoon aan het puberen was. Mijn vader gelooft bovendien niet in therapie. Ik schreef zelfs een afscheidsbrief, maar toen ik besloot om het leven toch nog een kans te geven, gaf ik deze aan mijn ouders. Ik hoopte dat de brief wat los zou maken bij mijn ouders, maar omdat ze geloofden dat het kwam door alle hormonen die met de puberteit gepaard gaan, werd ik aan de pil gezet.
Toen ik 18 was, overleed mijn moeder. Ik wist dat ik niet over dit verlies heen zou kunnen komen en ben zelf naar de huisarts gegaan. Zo heb ik uiteindelijk zelf gezorgd dat ik de hulp kreeg die ik nodig had.
Mijn vader zegt nu wel dat we dingen anders hadden moeten doen, maar eigenlijk weet hij niet echt waar ik mee bezig ben. Hij is van een andere generatie, die minder open is en depressie minder erkent. Ook mijn blog leest hij niet. Alleen toen ik op tv kwam, heeft hij wel gekeken. Laatst vertelde ik tijdens een spelletje dat ik teleurgesteld was in mezelf, omdat ik zo lang over mijn studie heb gedaan. Mijn broer nam het direct voor me op en vertelde dat hij juist trots was en dat ik er goed aan heb gedaan om een tussenjaar te nemen. Hoewel mijn vader terughoudend was, gaf hij me een kneepje, waardoor ik wel voelde dat hij er hetzelfde overdacht. Dit voelde als erkenning, ik weet dat mijn vader niet zo’n prater is.
Nadat je de stap zette om hulp te zoeken, liep je tegen lange wachtlijsten aan.
Als je een lichamelijke ziekte hebt, zoals kanker, dan wordt er direct een behandelplan opgesteld en kun je snel terecht. Ben je depressief, dan mag je rustig 3 tot 6 maanden wachten totdat je bij een psycholoog terecht kan. Belachelijk! De noodzaak van hulp is juist heel hoog. Daarnaast is iemand met een depressie vaak heel passief en is de stap naar het zoeken van hulp al heel hoog. Je moet zo hard vechten om gehoord en geholpen te worden. Het is misschien heel hard om te zeggen, maar ik vroeg me soms af of ik voor een trein moest gaan staan om de hulp te krijgen die ik nodig had!
De reden dat die wachtlijsten zo vreselijk lang zijn, is volgens mij simpelweg omdat er te weinig geld voor is. De overheid bezuinigd op de zorg, waardoor er te weinig GZ psychologen worden aangesteld om de hulp te bieden, waardoor de wachtlijsten groeien. Ook bij de praktijk waar ik therapie krijg, wordt er weer bezuinigd, waardoor ze alleen nog groepstherapie kunnen aanbieden. Ik geloof dat dit de overheid uiteindelijk veel meer zal kosten, dan dat de bezuinigingen ze opleveren.
Waarom ben je begonnen met je blog? En was dit niet heel eng?
Ik nam een tussenjaar van mijn studie en wist dat ik mezelf gemotiveerd moest houden, anders zou ik depressief op de bank blijven zitten. Daarnaast was ik bang dat ik mijn studie dan niet meer zou oppakken. Het idee van een blog ontstond toen ik me inschreef voor de halve marathon van Utrecht. Ik wilde schrijven over mijn voortgang. Het leek me een goed idee om met mijn halve marathon het taboe op depressie te doorbreken en vroeg hier aandacht voor. Ik zette een actie op voor wijzijnMIND. Binnen een maand ontplofte dit! Ik kwam in de krant en ik schreef erover op mijn blog. Mind benaderde me en mensen wilden spontaan met me mee lopen. Zo ontstond het idee van een team: want hoe meer mensen mee doen, hoe meer geld we inzamelen en hoe meer mensen we bereiken. Daarnaast kun je elkaar motiveren in een team. Het Loopdepressievrij team bestond uit ongeveer 28 mensen: 16 liepen de 10 km en ongeveer 12 mensen liepen de halve marathon. We haalden ongeveer 7000 euro op. In 2017 waren we met een nog grotere groep mensen!
Ik merkte dat mensen geïnspireerd raakten door mijn blog. Eerst lazen alleen mijn vrienden het, dit vond ik heel eng, ik was bang dat mensen me een sensatiezoeker zouden vinden, maar ik kreeg ontzettend veel positieve reacties. Én mensen vertelden mij hun verhaal! Naarmate ik meer volgers kreeg, vertelden steeds meer mensen hun verhaal aan mij.
Via mijn blog wil ik meer openheid creëren rondom het thema depressie en psychische aandoeningen. Ik merkte zelf dat als ik mijn verhaal vertel aan mensen, dat we steun aan elkaar hebben. Ook vond ik het vervelend om te doen alsof alles goed ging. Ik vind het raar dat we wel open zijn over kanker, maar dat er schaamte en stigma is rond het thema depressie. Dit is namelijk ook gewoon een ziekte. Ik denk dat dit komt omdat depressie geen zichtbare ziekte is. Mensen schamen zich vaak voor een depressie en hebben een gevoel van falen. Daarnaast willen we allemaal voldoen aan het perfecte plaatje: leuke baan, vrienden, sporten, etc.
Laatst las ik een artikel van een psychiater die zei dat onze hersenen nog niet genoeg zijn geëvolueerd voor de huidige, drukke, prestatie maatschappij. We staan de hele dag ‘aan’ en zijn continue online. We moeten onszelf leren om weer rust te nemen en minder bereikbaar te zijn. We willen de hele dag presteren en als we een dagje ziek zijn, dan word je boos op jezelf en voel je je schuldig.
Welke rol heeft hardlopen in je proces gespeeld?
Ik begon met hardlopen, omdat ik wanhopig was. Ik wilde nog een keer alles uit de kast halen om echt beter te worden. Omdat ik wel vaker hard liep, wist ik dat het me goed deed. Ik begon er over te lezen en was verbaasd over wat voor effect dit op je kan hebben! Waarom weet niemand dit? Waarom krijgen mensen altijd direct pillen, terwijl er ook andere, veel gezondere methoden zijn. Wij bewegen tegenwoordig veel te weinig, we worden dik en voelen ons hier weer onzeker over: een vicieuze cirkel.
Ik wist dat ik een doel nodig had om me te blijven motiveren, ik schreef me in voor een run en merkte dat ik dit kon! Ik voelde me er beter door. Nu ging dit echt niet zonder slag of stoot, maar het hielp me wel.
Ik geloof dat als je stil op de bank zit, je gedachten niet verwerkt kunnen worden en je niet vooruit gaat. Ze zitten vast. Als je gaat rennen, ga je vooruit en kun je je gedachten makkelijker loslaten. Na een loop voelt het vaak lichter en kan ik beter relativeren. Je bent bezig. En je ziet al best snel vooruitgang, voor tennis moet je jaren trainen om het goed te kunnen, maar binnen een paar weken kun je in principe 5 kilometer lopen! En het buiten zijn helpt: zonlicht, vitamine D, de natuur en minder prikkels.
Hoe gaat het nu met je en hoe ben je hier gekomen?
Goed! Maar dat vind ik raar om te zeggen, omdat ik tegen iedereen zeg dat ze eerlijk moeten zijn en moet vertellen hoe ze zich echt voelen. Maar het gaat echt goed met me!
Door mijn blog ben ik erachter gekomen dat ik niet de enige ben, dat je verder komt door open te zijn. Ik weet dat ik niet perfect ben, maar dat is ok. Daarnaast is hardlopen echt een uitlaatklep voor me.
Gelukkig krijg ik nu ook hulp, ik ben opgenomen geweest en heb therapie. Ik vond het een opluchting toen ik het label ‘depressie’ kreeg. Dit was een soort erkenning voor me. Het is niet normaal hoe ik me voelde en dat ik dood wilde.
Wat zou je tegen je depressieve zelf van een aantal jaar geleden willen zeggen?
Voor therapie moest ik een brief schrijven aan de depressieve Eleanor. In het kort komt het er op neer dat ik zeg: Hou vol! Er is hoop, je bent niet verloren! Lees de brief hier.
En andersom?
Toen ik heel depressief was, heb ik ook een brief geschreven aan de gezonde Eleanor. Ik keek kritisch naar mijn leven en stelde mezelf eigenlijk doelen in die brief: als ik dan toch moet leven, dan maar op mijn manier.
Ik schreef: Je hebt het gehaald, je blog is succesvol, de halve marathon heb je met succes gelopen. Je helpt mensen en inspireert ze met je blog.
Toen ik de brief schreef geloofde ik dit allemaal niet, maar het wonderlijke is dat dit allemaal behaald is en dat ik me mede hierdoor weer beter voel. Door de brief te schrijven, stelde ik mezelf doelen: overwin de depressie, ga sporten om beter te worden en leer beter je grenzen aan te geven.
Wat wil je zeggen tegen meiden die hetzelfde meemaken?
Stel jezelf doelen, bedenk je hoe je wilt dat je leven eruit ziet. Waar je gelukkig van wordt. Ook al lijkt het onmogelijk! Beweeg! Praat met anderen, zoek steun.
Hoe ziet je leven er over vijf jaar uit?
Ik ga door met waar ik nu mee bezig ben. Ik wil een hele marathon lopen. Ik wil mijn blog verder ontwikkelen en mensen blijven inspireren. Ook wil ik eraan bijdragen om depressiviteit meer erkenning te geven.
Eleanor is actief op Instagram en op haar blog loopdepressievrij.
Wil je meer weten over Running Therapie klik dan hier stuur me dan een berichtje of laat hieronder een reactie achter.