Vier mijl over mijn grens heen

In het kader van ‘leer van mijn fouten’ lees je hier mijn verslag van de vier mijl van Groningen: niet echt een succesverhaal…

De vier mijl van Groningen is het leukste hardloopevenement van Groningen, vind ik. De afstand is overzichtelijk, ere doen veel bekenden mee en er staat altijd hordes support aan de kant. Jong en oud doet mee en ik zelf probeer ik elk jaar mijn tijd te verbeteren. Traditiegetrouw drinken en eten we na de race altijd nog wat met familie en vrienden.

 

De voorbereiding

Dit jaar besloot ik al een paar weken van te voren dat een pr er voor mij niet in zou zitten, ik had simpelweg niet genoeg getraind op snelheid. Daarnaast had ik het super druk gehad met het afronden van mijn werk en was ik vooral heel erg moe. Hier kon ik me bij neerleggen en ik was dan ook voornemens om die vier mijl nu eens rustig te lopen en echt te gaan genieten. De avond voor de race was het ongewoon warm en ik zat dan ook heerlijk met een fles wijn in de tuin, niet echt een sportieve voorbereiding, maar ik besloot er maar van te genieten.

Samen met mijn schoonvader, die een kwartier na mij zou starten, werd ik vlakbij de start afgezet. De voorbereiding voor deze race verliep vanaf toen niet echt goed meer: je kunt je tas altijd naar een kkedingwagen brengen,zodat je die bij de finish weer op kunt halen. Mijn kledingwagen was al weg… Oeps.. Geen stress, wel een lichte irritatie. Ik moest mijn tas in de allerlaatste kledingwagen leggen en zo was het gelukkig snel opgelost. Tijdens het lopen naar de startvakken word ik altijd super zenuwachtig, maar dat hoort er een beetje bij. Hierdoor moest ik wel wel weer naar de wc (nou ja, een dixie, niet mijn favoriete onderdeel), waardoor ik mijn eigen starttijd niet ging halen (ter info, je wordt aan de hand van je startnummer ingedeeld in een startvak, elke vijf minuten start er een nieuw startvak, je mag altijd  later starten, maar nooit eerder). Uiteindelijk zou ik een kwartier later starten dan de bedoeling was en maar startte ik samen met mijn schoonvader.

 

De race

Ik had me dus zo voorgenomen om rustig te lopen en te genieten, maar de eerste kilometers vloog ik over de weg en het leek zelfs alsof ik toch mijn pr kon gaan verbeteren. Dit fokte mij natuurlijk alleen maar op en ik werd veel te enthousiast. Na drie kilometer merkte ik echter dat ik dit tempo niet ging volhouden, kreeg ik pijntjes en enorme dorst! Wat ik had moeten doen was terugschakelen en alsnog rustig gaan lopen. Maar ja, dat deed ik niet. Ik ging ongemerkt wel langzamer lopen, maar ik bleef volledig over mijn eigen grens heen lopen. Te snel, te oncomfortabel, te pijnlijk en te opgefokt. Mijn support staat elk jaar op dezelfde plek, maar dit jaar miste ik ze bijna omdat ik zo in mezelf gekeerd was.

Op de vismarkt wist ik er nog een soort eindsprint uit te persen en bij de finish volgde ik bijna het voorbeeld van een man die zich op de finishlijn op de grond liet storten. Ik was misselijk, mijn voetzolen brandden en ik stond te trillen op mijn benen. (Ik loop trouwens elk jaar een heleboel mensen bijna omver, omdat ze op de finishlijn plotseling stil gaan staan. Ik heb altijd een wat langere remweg blijkbaar)

 

Wat het me opleverde

Hoe ik deze race liep is precies hoe het niet moet, precies waar tegen ik mensen waarschuw. Ik coach mensen juist op het voelen van grenzen, zodat je ze niet keer op keer overgaat. Zodat je jezelf niet volledig en onnodig uitput. Luisteren naar je lichaam is een van de belangrijkste thema’s in running therapie. Daarnaast zijn het loslaten van prestatie en perfectionisme thema’s keer op keer terugkomt. Toch rende ik de vier mijl met maar één doel: zo snel mogelijk over die finishlijn, koste wat het kost.

Na de race kwamen dus de drankjes (naast veel water, ook een aantal biertjes) en de hapjes (een dikke kaas pizza), ook niet de verstandigste keuzes voor mijn herstellende lichaam op dat moment. Toen ik ´s avonds eindelijk thuis was, was ik heel erg moe, maar ook onrustig. Ik denk achteraf dat de adrenaline nog door mijn lichaam gierde. Hierdoor sliep ik die nacht slechts twee uur en voelde ik me heel erg  beroerd op de maandag.

Wat het me dus opleverde: een goede tijd (geen pr), maar absoluut geen leuke run.Ik had dit echt liever andersom gehad. En verder bracht het me: Een medaille, een hele slechte nacht en enorme wallen (zie foto). 

En het belangrijkste: de les dat je lichaam die signalen niet voor niets geeft en dat je vroeger of later de prijs echt wel betaald.

En nu?

Op naar de volgende: op 3 november sta ik met mijn eigen team aan de start van de plantsoenloop, en ik ben nu al zo trots op mijn team!

Wil je meer weten over running therapie? Stuur me gerust een berichtje of plan een intake.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WhatsApp chat