Jong en een burnout. Het verhaal van Nienke

Nienke Thurlings is nog maar 31 jaar, maar kreeg op haar 24ste al een burnout. Ze merkte dat er maar weinig concrete informatie op  internet te vinden was over burnout, daarom besloot ze haar kennis en ervaring te delen op haar website: www.jongburnout.nl. In het begin werd de site nog niet veel bezocht, maar op dit moment krijgt ze 88.000 unieke bezoekers per maand! Ik had een inspirerend gesprek met haar over haar burnout en herstel, haar website het taboe rondom burnout.

Op je website zie ik dat je al heel veel gedaan hebt en je bent nog maar 31! Kun je wat meer vertellen over jouw burnout?

Ik had al vijf en een half jaar een relatie, op dat moment was hij echt mijn grote liefde. Ik was er vanuit gegaan dat we voor altijd bij elkaar zouden zijn, het ging echt heel diep. Uiteindelijk bleek dat we niet goed bij elkaar pasten, qua hoe we in het leven stonden en wat we van elkaar wilden. Ik ben iemand die veel in beweging is, met leuke mensen om wil gaan, mezelf wil ontwikkelen en dingen wil meemaken. Toen ik uit die relatie stapte, ging ik leven op mijn eigen voorwaarden, het was tijd voor mij! Ik had een internationale baan, zonder ‘pauze’ knop. Op mijn 23ste was ik projectleider van 14 mensen binnen Europa en had een grote verantwoordelijkheid. Ik vloog heel Europa door. Ik zette me in tegen ouderenmishandeling. Dat ging me heel erg aan het hart, waardoor het al mijn tijd, energie en emotie kostte. Ik was jong en wilde me overal voor inzetten, en dit werd ook heel erg gewaardeerd, waardoor ik non-stop aan het werk was. Ik zag mezelf als die ambitieuze zakenvrouw en wilde iets belangrijks doen in de wereld. Toen ik nog in mijn relatie zat, ging ik na mijn werk naar huis en vond daar mijn rust. Maar nu ging ik alle feestjes af, vond een nieuwe fijne, vent waarmee het ook regelmatig laat werd. Ik dacht: ik kan dit allemaal vol houden, niks is te gek.

Als je dan helemaal geen kaders hebt, geen rust of rituelen en niemand die je tegenhoudt, dan vlieg je dus aan alle kanten uit de bocht: ik ging emotioneel helemaal in mijn werk op, ik nam steeds meer projecten op mijn bord. Later bleek dat ik twee volle fte’s aan het werk was! Naast alle feestjes én die leuke jongen.

Voelde je op dat moment al dat het de verkeerde kant op ging?

Je raakt in een soort van high, je lichaam gaat als een gek adrenaline en cortisol aanmaken en ik deed ook nog heel veel leuke dingen, die veel ‘kicks’ met zich meebrachten. Ik was totaal verdoofd voor alle pijnprikkels door alle adrenaline en endorfine die mijn lichaam aanmaakten, waardoor ik elke keer weer door kon. Ik leefde van piek naar piek naar piek.

Totdat die klif op een gegeven moment zo hoog werd, dat ik niet anders kon dan heel hard naar beneden donderen.

Waren er dan geen signalen? Ja natuurlijk, je pleegt roofbouw. Luister naar je lichaam, je lichaam is je beste vriend! Ik viel steeds meer af, waardoor ik dacht: ‘oh lekker, ik word mooi slank!’ Ik begon meer te piekeren en voelde me constant gejaagd, maar ik dacht dan dat ik gewoon even een vakantie nodig had. En ik dacht: ‘dat gejakkerde gevoel is wel tof, dat zie je toch ook in series? Dit hoort erbij. Nu ben ik op weg naar succes.’ Totdat mijn lichaam het echt op begon te geven: mijn geheugen en mijn concentratievermogen lieten me in de steek. Eerst dacht ik nog: ‘wat irritant.’ Dus ik zat mezelf nog meer achter de broek. In de laatste fase kreeg ik paniek aanvallen. Midden in de nacht kon ik schreeuwend wakker worden. Maar ik stopte pas echt met werken toen ik drie keer in één maand een heftige griep kreeg.

Om me heen dachten mensen wel dat ik een stapje terug moest nemen, maar dat het aan de andere kant ook wel mee viel. Bij mezelf begon het toen wel te dagen: ik wist niet wat er aan de hand was, maar ik wist dat het echt niet goed zat. Ik dacht dat ik gek geworden was! Toen heb ik alles opgeschreven waar ik last van had: ik kwam op een lijst van zo’n 30 symptomen. Daarmee ben ik naar de huisarts gegaan, ik vertelde dat ik dacht dat ik een burnout had. De huisarts beaamde dit direct!

Gebeurt het veel dat huisartsen zich nog vergissen in de diagnose ‘burnout’?

Ik las toevallig een tijdje geleden een onderzoek, waarin stond dat huisartsen je niet snel doorverwijzen met een burnout. Ze denken: ‘joh, ik heb het ook wel eens druk, komt wel weer goed.’ Dit komt, omdat veel huisartsen zelf tegen een burnout aanlopen!

Wat ook niet meehelpt is dat burnout ook uit de DSM is gehaald (dit is het handboek voor psychologen en psychiaters). Er is nog niet voldoende onderzoek  gedaan naar burnout, zijn ze er nog niet helemaal uit wat een burnout nu precies is: Een vorm van depressie, een samenspel tussen depressie en angst, etc.  Het gevolg hiervan is dat zorgverzekeringen het dus nu niet meer in un pakket opnemen! De consequentie daarvan is dat veel psychologen mensen expres misdiagnosticeren (met bijvoorbeeld een depressie) om toch een behandeling uit te kunnen voeren en laten vergoeden. Hierdoor zijn de cijfers over burnout weer niet juist en dan nemen huisartsen het wellicht ook niet meer echt serieus.

De cirkel is dan rond…

Terug naar je eigen huisarts…

Ik had gelukkig een jonge huisarts en ik denk dat dat wel meehielp. Hij wist dat als hij me niet zou bestempelen met een burnout, dat ik dan gewoon weer terug de gekte in zou gaan. Hij zei: ik wil dat je me morgen belt en dat je vertelt welke psycholoog je gevonden hebt. En als je dat niet hebt gedaan, dan regel ik er eentje voor je. Dit maakte dat ik mezelf en mijn klachten eindelijk serieus nam. Gelukkig vond ik dan ook snel een hele goede psycholoog.

Wat heb je moeten doen om de burnout te overwinnen?

Ik ging eens in de week naar de psycholoog. Dit kan ik ook echt iedereen aanraden! Mijn psycholoog was ook verbonden aan de organisatie HSK  die het burnout protocol van Nederland hebben  ontwikkeld, dus dat heeft me enorm geholpen om mezelf op de rit te krijgen.

De therapie ging om onderliggende patronen, ik kreeg cognitieve therapie, maar er zaten ook veel praktische kanten aan:

Reflecteren, inspanning en ontspanning leren afwisselen, leren leuke dingen te doen.

Nienke heeft heel veel tips, ik zal deze tips in een volgend artikel delen.

In 2013 begon je met je platform over burnout.

Rondom burnout hing een taboe. Daarbij was er weinig concrete informatie rondom het thema burnout, vooral voor jongen mensen. Inmiddels had ik zoveel ontdekt en informatie verzameld dat ik zelf maar een website oprichtte. Het doel is om burnout uit de taboe sfeer te halen en om informatie te geven. Toen ik de site oprichtte was er nog veel minder bekend over burnout.

Vroeger was burnout iets voor mensen die boven de 40 waren, omdat ze dan vaak op hun top van de carrière zaten, druk met kinderen en een sociaal leven, ze moeten veel balletjes hoog houden. Nu zie je dat mensen steeds jonger een burnout krijgen, dit komt denk ik omdat we altijd maar online zijn, we hebben steeds minder dagelijkse rituelen. We zijn altijd met meerdere dingen tegelijk bezig en willen heel graag presteren.

Inmiddels wordt de site heel veel bezocht en niet alleen door jonge mensen, maar zijn de tips die erop staan voor jong en oud.

En tot slot: hoe gaat het nu met je?

Inmiddels gaat het ontzettend goed met me. Ik heb een aantal jaar als Career Service officer voor een universiteit gewerkt. Daar hielp ik studenten richting de arbeidsmarkt. Die baan heb ik een jaar geleden opgegeven om mijn eigen bedrijf op te richten. Jong Burnout, en daarnaast Womanize (women empowerment) zijn mijn voltijdbaan nu. Het is mijn missie om zoveel mogelijk jonge mensen te helpen te luisteren naar de signalen van hun lichaam en hart en keuzes te maken waar ze achter staan. Een zinvol en gelukkig leven te leiden. Dat doe ik door het geven van trainingen aan onderwijsinstellingen en ook voor particulieren heb ik online en offline programma’s ontwikkeld. En ik blog natuurlijk vrijwel elke dag.

Privé zit ik lekker in mijn vel. Ik heb een leuke relatie (ja, nog steeds met die fijne man. Al acht jaar inmiddels) en woon samen met mijn lief en twee katten in het midden van het land.

Mijn visie op een gelukkig leven is drastisch veranderd. Natuurlijk hou ik nog steeds van shoppen, maar ik investeer tegenwoordig liever in ervaringen dan in spullen. Een toffe opleiding, mooie reis of lekker middagje bioscoop. Op de vrienden in mijn leven ben ik zowel selectief als zuinig: ik heb graag ‘echte’ mensen om me heen, zonder masker. Dat soort contacten zijn me heel dierbaar.

Heb je vragen of opmerkingen? Neem dan contact met me op. En neem vooral een kijkje op Jong Burnout voor nog veel meer informatie, inspiratie en motivatie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *